“ทำไมถึงชอบนอนดึกทั้งที่รู้ว่าวันรุ่งขึ้นจะเพลีย?”
เพราะสมองติดโดปามีน (สารให้รางวัล) จากการ “เลื่อนต่ออีกนิด” ก่อนนอน — ไม่ต่างจากการโดนดูดเวลาจากโซเชียล (ที่ออกแบบมาให้คุณไม่อยากวาง)
คนที่นอนหลังเที่ยงคืนบ่อย มีโอกาสฮอร์โมนคอร์ติซอล (ฮอร์โมนเครียด) พุ่งสูงกว่า 30% และใช้เวลาฟื้นสมองนานกว่าคนที่หลับก่อน 5 ทุ่ม 2 เท่า

“จริง ร่างกายไม่ได้ง่วง แต่สมองติดรางวัลจากการฝืน ทั้งที่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องมานั่งชดใช้ด้วยอาการเพลียและเบลอทั้งวัน มันโหดกว่าที่คิดนะ”