ช่วงนั้นผมเจอเคสที่ยังเล่าแล้วคอแห้ง—ตื่นตี 5 ไปทำงาน กลับถึงบ้านเกือบสี่ทุ่ม เดินวันละไม่ถึง **1,500 ก้าว** (เดินน้อยมาก), ไม่ได้แตะดัมบ์เบลมาหลายเดือน ทั้งที่เคยยก **12 กก. × 10 ครั้ง** แบบไม่หอบ อาหารก็เละเทะ—ข้าวเหนียวหมูปิ้ง **3 ไม้** เป็นมื้อเช้า มื้อเย็นสั่งของทอดซ้ำ ๆ น้ำหนักขึ้น **4 กก.** ใน **6 สัปดาห์** แบบไม่รู้ตัว พอขึ้นบันไดแค่ **2 ชั้น** ก็หายใจติดคอเหมือนถูกตีตราว่าแก่ก่อนวัย

คืนหนึ่งฝนตกหนัก ผมนั่งหลังค่อมทำงานบนเตียงจนตีหนึ่ง ลุกขึ้นแล้วหน้ามืด โหงวเฮ้งเหมือนคนโดนชีวิตตบแรง ผมถึงรู้ว่าร่างกายมันไม่ได้ทนอย่างที่คิด

เริ่มตอนนี้เลย—
ลดของทอดครึ่งหนึ่ง, เดินให้ถึง **5,000 ก้าว**, นอนก่อนเที่ยงคืน, เลิกกินงานบนเตียง

อันนี้เล่าไว้ให้คิด ไม่ได้ใช้แทนการตรวจร่างกายหรือวินิจฉัยใด ๆ

ความจริงที่แทงใจคือ—ร่างกายไม่เคย “ฮึบให้เรา” ถ้าเราไม่เคยฮึบให้มันก่อน